Terminy wiersz i poezja mają nieco odmienne znaczenie. Wiersz oznacza bowiem mowę zorganizowaną w szczególny sposób - podzieloną na rymowane wersy, które tworzą strofy, natomiast określeniem poezja nazywa się wypowiedź artystyczną charakteryzującą się niezwykłą siłą obrazowania i natężenia emocjonalnego. Dobrze znana wyliczanka „entliczek pętliczek czerwony stoliczek..." jest wierszem, natomiast trudno nazwać ją poezją. Niemal wszystkie klasyczne utwory poetyckie mają formę wiersza, natomiast z pewnością nie każdy utwór rymowany i zorganizowany w wersy oraz strofy zasługuje na miano poezji. W literaturze polskiej najgłębiej zakorzeniony jest sposób wierszowania oparty na stosowaniu w obrębie dzieła stałej długości wersów. Najważniejszymi formatami są ośmiozgłoskowiec, jedenastozgłoskowiec i trzynastozgłoskowiec (utwory, których wersy składają się z danej liczby sylab). Szczególnie popularny był trzynastozgłoskowiec, stosowany we wszystkich rodzajach utworów poetyckich - od lirycznych Trenów Jana Kochanowskiego po poematy epickie i tragedie. Do najsłynniejszych dzieł napisanych trzynastozgłoskowcem należy Pan Tadeusz Adama Mickiewicza.

XX wiek przyniósł nowatorskie podejście do rzeźby. Nieznane dotąd wpływy, nowe style, tematy i materiały pozwoliły stworzyć wiele interesujących dzieł. Od czasów włoskiego renesansu aż do początków XX wieku rzeźbienie rozumiano jako tworzenie mniej lub bardziej dokładnych (chociaż czasem sentymentalnych, bądź wyidealizowanych) wyobrażeń świata rzeczywistego. Rzadko zdarzało się, aby rzeźba by-ta wyrazem osobistych doznań artysty; przeważnie była dziełem publicznym zdobiącym budynek albo stawianym dla uczczenia wielkiego wydarzenia czy bohatera narodowego. Materiałami, jakich używano to kamień, glina lub brąz. Od początku XX wieku pojawiła się w Europie fascynacja pięknem i bogactwem sztuki wywodzącej z innych kręgów kulturowych, zwłaszcza z Afryki i rejonu Pacyfiku. Szczególnie naśladowano prymitywne wyrażanie podstawowych emocji oraz tajemniczość. Będący pod bardzo silnym wpływem prymitywnej sztuki, osiadły w Anglii Amerykanin Jacob Epstein (1880-1959), bulwersował opinię publiczną swoimi rzeźbami od 1908 roku aż do lat po II wojnie światowej.